Przejdź do sekcji:

Historia szkoły - Szkoła podstawowa

1

Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 33 jest spadkobiercą przebogatych tradycji oświatowych sięgających początków XX wieku.

Około 1908 r. ówczesne władze miejskie Poznania podjęły decyzję o wybudowaniu na obszernej parceli u skrzyżowania ulic Ziethena (dziś K. Jarochowskiego) i Hardenberga (St. Wyspiańskiego) zespołu budynków szkolnych. W latach 1908 – 1913, według projektu architekta miejskiego Fritza Teubnera, powstały trzy gmachy (dziś dwa z nich budynki C i P należą do Zespołu Szkół, w trzecim mieści się Młodzieżowy Dom Kultury nr 3).

Teubner, zgodnie z najnowszymi tendencjami w tego typu budownictwie, zastosował układ pawilonowy, stylistycznie nawiązał zaś do form renesansowo – barokowych (inspirowanych klasycyzującym barokiem północnoniemieckim i XVII – wiecznym barokiem holenderskim). Układ pawilonowy stosowano wówczas, gdy, tak jak w tym przypadku, dysponowano obszerną działką pod zabudowę.

Zabudowania szkolne sytuowano na obrzeżu terenu, symetrycznie względem głównej osi założenia. System pawilonowy był wtedy architektoniczną nowością. Zapewniał on najkorzystniejsze, pod względem zdrowotnym, warunki prowadzenia zajęć, gdyż wprowadzał w obręb szkoły tereny zielone w stopniu dotąd niespotykanym. Umożliwiał też wprowadzenie do wnętrza budynków sporej ilości powietrza i światła.

Zespół wzniesionych budynków został wysoko oceniony przez władze Poznania.

Wyjątkowym elementem zdobniczym, na który warto zwrócić uwagę są rzeźbiarskie wyobrażenia na naczółkach okien dwóch bliźniaczych budynków od ulicy Jarochowskiego (dziś bud. P oraz MDK). Budująca scena przedstawiająca grzeczne dzieci, słuchające uważnie nauczyciela, przeciwstawiona została obrazowi dzieci niegrzecznych, zachowujących się niestosownie.

O tym, jaką wagę twórcy budynków przywiązywali do tego, żeby były one nie tylko funkcjonalne, ale również i piękne, świadczy zachowany do dziś witraż w oknie pokoju nauczycielskiego w budynku C. W 2007 r. został on odrestaurowany dzięki staraniom ówczesnej dyrekcji Zespołu Szkół.

Kolejny budynek szkolny (dziś budynek A), zamykający od południa prostokątny dziedziniec, wzniósł w 1914 r. nowy architekt miejski Adolf Stahl. Nawiązał on późnobarokową formą do charakteru istniejącej już zabudowy ale nadał swemu dziełu cechy monumentalne, przez co zmienił nieco plany rozbudowy Teubnera.

Mieściła się tutaj ówcześnie 13 Volksschule. Była to szkoła żeńska (13. Lazarus – Mädchenschule), w której uczyły się, na poziomie podstawowym, tylko dziewczęta.

Kiedy dobiegła końca I wojna światowa i z tej dziejowej burzy zaczęła się wyłaniać niepodległa Polska, społeczeństwo polskie upomniało się o polskość Wielkopolski. 27 grudnia 1918 r. wybuchło zwycięskie Powstanie Wielkopolskie. Przesądziło ono o tym, że Traktat Wersalski włączył Poznań i Wielkopolskę w granice Rzeczpospolitej Polskiej. W ten sposób rozpoczęła się nowa epoka w dziejach naszych szkół.

W polskim Poznaniu w dniu 1 maja 1919 r. nastąpił rozdział szkół polskich i niemieckich. Dotychczasowa szkoła nr 13 została szkołą polską. W latach dwudziestych w budynkach naszej szkoły funkcjonowała 13 Szkoła Powszechna.

Cenną pamiątką po tych czasach jest zachowana do dziś i odrestaurowana (staraniem dyrektora Lecha Sadowskiego) tablica, znajdująca się na szczytowej ścianie budynku C. Widnieje na niej napis: „7–mio kl. Publ. Szkoła Powsz. im. Jachowicza nr 13”.

W 1929 roku najważniejszym wydarzeniem dla Polski i Poznania stała się Powszechna Wystawa
Krajowa, trwająca od maja do września tego roku. Ta wyjątkowa i gigantyczna impreza wystawiennicza, której towarzyszyły dziesiątki różnego rodzaju wydarzeń kulturalnych, artystycznych, sportowych, zaprezentowała całemu światu chlubny dorobek 10-lecia Polski Niepodległej. W PeWuKę, jak pieszczotliwie nazywali ją poznaniacy, zaangażowali się wszyscy mieszkańcy miasta. Szkoła nr 13 znalazła się w sercu terenów „E”. Wszystkie jej budynki zostały wykorzystane do celów PWK.

W budynku A, według dzisiejszego nazewnictwa, znajdował się pawilon 55, prezentujący osiągnięcia Towarzystwa „Polska Sztuka Dekoracyjna”. W budynku C znajdował się pawilon 56, a w nim znalazły się biura administracji PWK oraz biura firmy przewozowej Hartwig. W budynku MDK mieścił się pawilon 57, gdzie wystawiono wyroby przemysłu galanteryjnego (sztuczne kwiaty, wyroby z muszli, bursztynu, spinki i przedmioty ozdobne). Wreszcie w budynku P pawilon 58 z wystawą wszelkiego rodzaju zabawek.

Dla potrzeb Powszechnej Wystawy wzniesiono na terenie szkoły jeszcze jeden budynek, architektonicznie wkomponowany w cały zespół. Był to, zaprojektowany przez Stanisława Mieczkowskiego, Pawilon Ceramiki Budowlanej, w którym zwiedzający oglądać mogli wyroby z gliny, betonu, gipsu i kamienia.

Po zakończeniu wystawy władze miejskie postanowiły przekazać ten gmach na cele szkolne. Po niezbędnych pracach adaptacyjnych miał on pełnić zadania sali gimnastycznej. I taką funkcję pełni do dziś.

W roku szkolnym 1929/1930 władze miasta Poznania podjęły istotne decyzje dotyczące zmian w sieci szkół powszechnych. Szkoła nr 13 została podzielona na nr 13 żeńską i nr 26 koedukacyjną (uczęszczały do niej dziewczęta i chłopcy).

Od 1 września 1933 r. szkołę nr 26 przeniesiono na nowe miejsce. Na miejscu szkoły nr 13 powstały dwie szkoły żeńskie o numerach 33 i 34. Jej ówczesnymi kierowniczkami były: Kazimiera Naramowska (33) i Irena Karłowska (34).

W roku szkolnym 1935/1936 nastąpiły zmiany na kierowniczych stanowiskach. Szkołę nr 33 przejęła Karolina Barańska, a szkołę nr 34 Helena Schneiderówna.

1 września 1939 roku wybuchła II wojna światowa. Poznań znalazł się pod okupacją niemiecką na 5 i pół roku. Polskiej ludności ziem przyłączonych do Rzeszy odmówiono wszelkich praw, w tym i dostępu do oświaty. Podczas okupacyjnej nocy przerwana została, w niespotykanie brutalny sposób, historyczna tradycja szkół w naszych budynkach.

Straszliwa wojna dobiegała końca w styczniu i lutym 1945 r. Spora część miasta, w tym i Łazarz, znalazły się w rękach sowieckich już pod koniec stycznia 1945 r. Odradzać się zaczęła polska administracja lokalna.
Wśród wielu podejmowanych wtedy decyzji znalazły się i te dotyczące odbudowy polskiego szkolnictwa.

Ze względu na wieloletnią tradycję, związaną z tym miejscem, postanowiono przywrócić do pracy polskie szkoły na Łazarzu. Na szczęście budynki szkolne u zbiegu ulic Wyspiańskiego i Jarochowskiego uniknęły zagłady. Były zdewastowane, pozbawione sprzętu szkolnego, ale nie legły w gruzach.

Nic więc dziwnego, że w lutym i marcu 1945 r. znalazło tu swoje miejsce kilka szkół. 12 lutego 1945 r. uroczyście zainaugurowano rok szkolny w polskiej Szkole Powszechnej nr 1. Jej kierownikiem został Józef Nawrocki, a pracę podjęła grupa nauczycielek związanych z przedwojennymi szkołami 33 i 34. Były to panie: Izabela Cynkówna, Maria Dalkowska, Helena Grajkowa, Lucyna Mroczkowska, Jadwiga Witucka. Dzień 12 lutego 1945 r. tak wspominała jedna z nich I. Cynkówna: „Zebrani wpatrywali się ze łzami w oczach w dumnie powiewającą chorągiew i płakali z radości. Słowa hymnu narodowego Jeszcze Polska nie zginęła ginęły w szlochaniu. […] Inspektor szkolny Leonard Klóskowski, dokonując otwarcia szkoły, nazwał ją symbolicznie pierwszą szkołą miasta Poznania. Odśpiewaniem Roty zakończono oficjalną część uroczystości.”

Wkrótce potem pracę rozpoczęła w tym miejscu również Szkoła Powszechna nr 2 oraz Żeńskie Gimnazjum Krawieckie (pod kierownictwem Józefy Chrzanowskiej), a także Gimnazjum i Liceum Adama Mickiewicza (pod kierownictwem Czesława Latawca).

Już 19 kwietnia 1945 r. wszystkie szkoły musiały opuścić budynki, gdyż zostały one oddane wojskom sowieckim z przeznaczeniem na szpital woskowy.

Uczniowie i nauczyciele powrócili tu po kilku miesiącach i odtąd już nieprzerwanie do dziś rozwija się tu tylko działalność oświatowa. Jeszcze w 1945 r. przywrócono tradycyjne numery Szkołom Podstawowym nr 33 i 34 .

Oprócz nich w kompleksie naszych budynków znalazły w tym okresie swe miejsce również Szkoła Podstawowa nr 11 oraz Państwowe Liceum Gospodarcze.

W latach 1950 -1952 funkcję kierownika Szkoły Podstawowej nr 33 pełniła Izabela Cynkówna, jedna z nauczycielek, które tworzyły szkołę od nowa w 1945 r.

W latach 1952 – 1956 kierownikiem szkoły była Maria Bogaczyk.

We wrześniu 1956 r. zastąpił ją na tym stanowisku Stanisław Jurczyszyn, który piastował je do 1960 r.

We wrześniu 1960 r. nowym kierownikiem SP nr 33 został Michał Adamski. W październiku 1963 r. kierownictwo szkoły przejęła Ewa Wiśniewska.

W 1965 r., w dwudziestą rocznicę wznowienia pracy po wojnie, Szkoła Podstawowa nr 33 otrzymała imię Zdobywców Cytadeli Poznańskiej.

W 1968 r. Szkoła Podstawowa nr 11 opuściła budynek C i przeniosła się do nowej siedziby przy ulicy Świt.

W 1969 r. podczas uroczystości rozpoczęcia roku szkolnego, dla upamiętnienia początków pracy pierwszej powojennej poznańskiej szkoły, odsłonięto pamiątkowy obelisk, który do dziś znajduje się w pobliżu furtki szkolnej od ulicy Jarochowskiego.

We wrześniu 1972 r. stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr 33 objął Tadeusz Korniluk.

Kolejne ważne zmiany nastąpiły w połowie lat siedemdziesiątych. W 1975 r. nastąpiło połączenie Szkoły Podstawowej nr 33 i 34 w Szkołę Podstawową nr 33, która zajmowała budynki A i C.

Dyrektorem nowej szkoły została Helena Ostafi, dotychczasowa dyrektor SP nr 34.

W budynku P powstało Przedszkole nr 136, a w bliźniaczym gmachu (od ul. Jarochowskiego) Młodzieżowy Dom Kultury nr 3. Tak więc od tego momentu jedyną szkołą na tym terenie pozostała Szkoła Podstawowa nr 33.

Warto przypomnieć, że tradycja tego właśnie numeru szkoły w tym samym miejscu sięga roku 1933.

W 1985 r. nowym dyrektorem SP nr 33 została Irena Wiśniewska.

W lutym 1989 r. uroczyście obchodzono jubileusz 80-lecia pracy szkoły. Główne uroczystości odbyły się w sali ówczesnego zakładu patronackiego, nieistniejącej już dziś, Wytwórni Wyrobów Tytoniowych.

W 1991 r. nowym dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 33 został Lech Sadowski. Warto podkreślić, że dyrektor Sadowski po wielu latach powrócił w doskonale sobie znane miejsce: ukończył Szkołę Podstawową nr 34 w 1963 r.

W 1995 r. w 50. rocznicę inauguracji pracy szkoły po wojnie, odbyły się uroczystości jubileuszowe. W hali widowiskowej „Arena” ówczesny prezydent miasta Poznania Wojciech Szczęsny Kaczmarek wręczył dyrektorowi Lechowi Sadowskiemu nowy sztandar szkoły. Symbolicznym uczestnikiem jubileuszu była wieloletnia nauczycielka szkoły Halina Sadowska, która 12 lutego 1945 roku była jedną z uczennic rozpoczynających naukę.

W 1999 r. rozpoczęły się bardzo istotne zmiany w systemie oświaty w Polsce. W wyniku reformy oświaty władze miejskie podjęły decyzję o powołaniu do życia Gimnazjum nr 33, którego dyrektorem został Lech Sadowski. Wszystkie gimnazja poznańskie otrzymały nową numerację, mającą jednoznacznie określać położenie szkoły w konkretnej dzielnicy Poznania. W przypadku naszej szkoły radni miejscy, biorąc pod uwagę wyjątkową tradycję, postanowili zachować historyczny numer 33. Od tego momentu Szkoła Podstawowa nr 33 była stopniowo wygaszana. Ostatni rocznik absolwentów opuścił jej mury w czerwcu 2004 r.

Gimnazjum nr 33 od początku było nowoczesną i dobrze wyposażoną placówką, prowadzącą klasy z poszerzonym programem nauczania informatyki i języków obcych oraz klasy sportowe.

Dzięki osiąganym sukcesom i doskonałej infrastrukturze Rada Miasta Poznania podjęła w 2004 r.
decyzję o utworzeniu w naszych murach XXXIII Liceum Profilowanego o profilu zarządzanie informacją.

Nowa szkoła wraz z Gimnazjum utworzyły Zespół Szkół Gimnazjalno – Licealnych, którego dyrektorem został Lech Sadowski. Ważnym wydarzeniem w dziejach Zespołu Szkół był pierwszy egzamin maturalny w maju
2007 roku. Maturę poprzedził bal studniówkowy, który od tej pory stał się elementem tradycji szkoły.

W wyniku kolejnych zmian w polityce oświatowej państwa stopniowo zaprzestawano naboru do liceów profilowanych. W 2008 r. w naszym Zespole powołano do życia XXXIII Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Sportowymi.

30 października 2008 r., dla uczczenia 90 rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego, na boisku szkolnym zasadzono pamiątkowy dąb. Dąb otrzymał, wybrane przez uczniów, imię Ignacy Jan. Upamiętnia ono wielkiego polskiego polityka, artystę i patriotę Ignacego Jana Paderewskiego. Dąb stał się miejscem, przy którym odbywają się szkolne uroczystości patriotyczne.

W 2012 r. nasze szkoły wzbogaciły się o nowoczesną bazę sportowo – rekreacyjną. Z udziałem prezydenta miasta Poznania Ryszarda Grobelnego i przedstawicieli władz miasta odbyło się uroczyste otwarcie kompleksu boisk sportowych Orlik.

Z inicjatywy Rady Osiedla Św. Łazarz powstała również siłownia na świeżym powietrzu, z której mogą korzystać zarówno uczniowie naszej szkoły, jak mieszkańcy dzielnicy.

Historia naszych szkół w sposób szczególny zobowiązuje nas do pielęgnowania pamięci o przeszłości naszego miasta i kraju. W 2012 r. nawiązaliśmy współpracę ze środowiskiem kombatantów ze Związku Więźniów Politycznych Okresu Stralinowskiego Oddział Wielkopolska. Od tej chwili Zespół Szkół stał się opiekunem Miejsca Pamięci Narodowej – tablicy na gmachu Szpitala Św. Rodziny przy ul. Jarochowskiego 8. Co roku w naszej szkole odbywają się uroczystości patriotyczne Dnia Hołdu i Pamięci Ofiar Komunizmu.

W roku szkolnym 2017/2018 w wyniku reformy oświaty został zmieniony system szkolnictwa, w ramach którego przywrócono 8-klasową szkołę podstawową oraz 4-letnie liceum ogólnokształcące.

Nasza szkoła decyzją władz miasta Poznania została poszerzona o Szkołę Podstawową nr 33 i uzyskała zgodę na rekrutację. Efektem tego był „powrót do przeszłości” i stworzenie oferty dla uczniów klasy pierwszej, czwartej i siódmej. Pojawienie się uczniów edukacji wczesnoszkolnej spowodowało potrzebę przystosowania budynków do wieku nowych dzieci.

W roku szkolnym 2017/2018 naukę rozpoczęli uczniowie w klasie siódmej dwujęzycznej oraz w klasie pierwszej szkoły podstawowej. Równolegle naukę kontynuowali gimnazjaliści oraz uczniowie XXXIII Liceum Ogólnokształcącego. Szkoła podstawowa cieszy się dobrą opinią, widoczne jest to w kolejnych latach zwiększającą się liczbą uczniów, szczególnie w klasach wczesnoszkolnych.

W roku 2018 została utworzona klasa siódma dwujęzyczna z językiem angielskim. Od tego roku w szkole podstawowej uczą się po dwie klasy na każdym poziomie, a w latach szkolnych 2020/2021 i 2021/2022 powstają po trzy klasy pierwsze.

Od września 2019 r. nowym dyrektorem szkoły zostaje Daniel Banaszewski, wieloletni nauczyciel wychowania fizycznego oraz trener siatkówki.

Duże zainteresowanie rodziców utworzeniem oddziału przedszkolnego przyczyniło się do decyzji o jego powstaniu. Od września 2021 r. zaczął działać oddział przedszkolny w ramach szkoły podstawowej. Wychowawczyniami zostały panie Małgorzata Tepper i Klaudia Mnichowska.

Oddział przedszkolny ma do swojej dyspozycji przystosowany dzięki staraniom obecnej dyrekcji budynek Z, w którym swego czasu odbywały się zajęcia praktyczno-techniczne.

Wyposażenie oraz pomoce naukowe pozwalają nie tylko na zdobywanie wiedzy, ale również na m.in. kształtowanie kreatywności, samodzielności oraz postaw społecznych potrzebnych do tworzenia grup koleżeńskich.

„Zerówkowicze” są bardzo aktywni i zaangażowani. Od września już zdobyli kilka certyfikatów: Misiowa mama, Cała Polska czyta dzieciom czy Europejski Tydzień Kodowania. Realizują również projekt z doradztwa zawodowego „Poznajemy zawody”. Czas między zajęciami mogą spędzać również na dedykowanym placu zabaw.

W czasie pandemii trwającej od marca 2020 r., tak jak wszystkie szkoły musieliśmy dostosować warunki nauki i pracy do nowej sytuacji. Zarówno uczniowie, jak i nauczyciele radzą sobie dobrze w tych nietypowych warunkach.

Od września 2021 r. decyzją władz miasta Poznania zmieniona została nazwa szkoły na Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 33 zamiast dotychczasowej nazwy Zespół Szkół Gimnazjalno-Licealnych.

Zwiększająca się co roku liczba chętnych uczniów do szkoły podstawowej świadczy o popularności szkoły. Poza wysokim poziomem nauczania, uczniowie i rodzice cenią sobie różnorodną ofertę zajęć dodatkowych. Na ich potrzebę, dzięki staraniom dyrektora Daniela Banaszewskiego, została przygotowana m.in. profesjonalna sala baletowa funkcjonująca od września 2021 roku, profesjonalne „Miasteczko rowerowe”, które do dnia dzisiejszego cieszy się wielkim zainteresowaniem nie tylko uczniów ale również okolicznych mieszkańców, przygotowano również dzięki wsparciu Wydziału Oświaty Urzędu Miasta Poznania nowoczesną salę komputerową dla uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej, czy zakupiono robota EMYS do nauki języków obcych.

Od roku 2021 realizowany jest w szkole autorski program nauki języka angielskiego „Angielski z Cambridge”, którego autorem jest zespół nauczycieli języków obcych pod przewodnictwem pani Wiolety Sobczak. Program ma na celu wyznaczenie drogi uczniom do osiągnięcia celów, kształcenie u uczniów sprawności mówienia, słuchania, pisania i czytania w języku angielskim w różnych sytuacjach komunikacyjnych, a także rozwijania zainteresowań i zdolności językowych. Uczniowie po roku nauki będą mogli przystąpić do egzaminu Pre-A1 Starters, A1 Movers, A2 Flyers.

Od początku istnienia oddziału wczesnoszkolnego w szkole działa świetlica szkolna, która nie tylko zapewnia uczniom opiekę, proponuje również wiele zajęć rozwijających ich zainteresowania.

W każdym roku szkolnym odbywa się wiele imprez i są realizowane różnorodne projekty. Stałymi, cyklicznymi imprezami wpisanymi do kalendarza szkoły podstawowej są urodziny szkoły przypadające 12 lutego oraz koncert bożonarodzeniowy.

Przez ostatnie 5 lat w szkole nastąpiły zmiany w przeznaczeniu budynków. Zmniejszające się liceum zajmuje sale w budynku A, w którym uczą się również uczniowie klasy starszych szkoły podstawowej. Uczniowie klas 1-3 zajmują budynek C. Oddział przedszkolny znajduje się o oddzielnym przystosowanym do potrzeb najmłodszych budynk „Z”.

W roku szkolnym 2019/2020 po raz ostatni zostali przyjęci uczniowie do liceum – powstały wówczas 4 klasy pierwsze – dwie po gimnazjum i dwie po szkole podstawowej. W związku z tym, w roku szkolnym 2022/2023 odbędzie się ostatni egzamin dojrzałości.

Nasze szkoły są od dawna ważnym elementem krajobrazu dzielnicy Łazarz. To stara część miasta, w której często mieszkają rodziny wielopokoleniowe. Gdzie szkoła dziadka bywa szkołą wnuka i prawnuka. Więź łącząca dorosłych już absolwentów z byłą szkołą, którzy wybierają ją dla swych dzieci to nasz wielki atut, wynikający z wieloletniej tradycji.

Jednocześnie Zespół Szkół, zdając sobie sprawę z wyzwań przyszłości, wychowuje młodych ludzi otwartych na świat, kreatywnych, radzących sobie w nowoczesnym świecie i prowadzących zdrowy tryb życia.

Opracowali:

Maciej Głębowski nauczyciel historii w SP 33 i ZSGL od 1988 r., syn Zbigniewa - absolwenta SP 34 z 1948 r.

Justyna Szcześniak-Burdziąg nauczycielka matematyki w SP 33 i ZSGL od 1989 r., wicedyrektor od 1999 r., absolwentka SP 33 z 1983 r., córka Barbary - absolwentki SP 33 z 1957 r., matka Weroniki - absolwentki G 33 z 2011 r.

Poznań, luty 2014 r.

Uzupełnienie tekstu: Renata Adrian-Cieślak nauczycielka od 2000 r. historii, WOS-u i podstaw przedsiębiorczości w SP 33, ZSGL, ZSO, matka Jana - absolwenta G 33 z 2008 r. oraz Antoniego - absolwenta G 33 z 2013 r. i XXXIII LO z 2016 r.

Poznań, styczeń 2022 r.

Polecamy

Użytkowanie serwisu oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies zgodnie z polityką prywatności